W dniu 28 - października 2010r. w gościnnych podwojach Osiedlowego Klubu KSM " Słoneczko" w Kielcach zebrali się: członkowie i sympatycy oraz zaproszeni goście, by zaprezentować i posłuchać przygotowanych utworów poetyckich na temat " Poezja w muzyce". Czas był wyjątkowy bowiem, ledwie przebrzmiały dźwięki muzyki F. Chopina płynącej z Międzynarodowego Konkursu Chopinowskiego z Warszawy, a także licznych , muzycznych imprez organizowanych z racji 200 -nej rocznicy urodzin wielkiego kompozytora, to ciągle trwa propagowanie twórczości tego Wielkiego Talentu w ramach Roku Chopinowskiego, jakim został ogłoszony - rok 2010.

Z tych też względów i na naszym spotkaniu nie zabrakło muzyki F. Chopina. Zadbali o to zaproszeni przez Towarzystwo artyści w osobach: p.p. Z. Szczepańska, B. Dzikowska i H. Karczewska oraz pianista K. Gołębiowski, który wykonał na otwarcie sezonu u poetów - Mazurka f - dur F. Chopina.

Do prezentowania własnej poezji zgłosiło się 15 - cie osób, a w ich grupie goście prezentujący nurt twórczości ludowej w osobach: Marianny Kłosowskiej, Haliny Kubickiej i Janusza Główczyńskiego.

Liczne brawa nagradzały zasłużenie wykonawców.

Spotkanie otworzyła prezes Towarzystwa Z. Trych, a poprowadzili: Elżbieta Gacek przy pomocy Bogumiła Wtorkiewicza; ten ostatni przypomniał anegdoty i mniej znane obrazki z życia Kompozytora. Dopisała frekwencja, a uroczystą i serdeczną atmosferę spotkania podtrzymywała gorąca kawa, także kieliszek szampana.

Resztę dopełniła dyskretna dekoracja wykonana przez zaprzyjaźnione Panie ze Świętokrzyskiego Klubu " Amazonki"w Kielcach i dyskretna opieka gospodarzy Klubu " Słoneczko" w Kielcach.

W załączeniu wiersze prezentowane na spotkaniu j.w.

słownie utrwaliła: E. Gacek

Międzynarodowy Plener Malarski w Chęcinach organizowany przez władze miasta i Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych w Kielcach już od siedmiu lat cieszy się ogromnym zainteresowaniem zarówno malarzy biorących w nim udział, jak i okolicznych mieszkańców. Uroki ziemi chęcińskiej bogatej w cenne zabytki historyczne, gościnność gospodarzy, wspaniała atmosfera twórcza to bezsprzeczne atuty przyciągające artystów do utrwalania na płótnie tego, co przemija, co bezpowrotnie ginie.

Podczas tegorocznego pleneru (2.08 – 13.08.2010) 35 malarzy z różnych stron Polski oraz z Ukrainy stworzyło przeszło 100 obrazów przedstawiających m.in. ruiny zamku, stare kamieniczki, bramy, podwórka, średniowieczne zaułki, wąskie uliczki. Będąc w pobliskiej Tokarni, gdzie znajduje się Muzeum Wsi Kieleckiej, namalowali dawne chałupy kryte strzechą, stodoły, wiatraki, urokliwe opłotki, drewniany dwór.

Zwieńczeniem pleneru był pokaz wszystkich obrazów na wernisażu, który odbył się 13 sierpnia w Zespole Szkół Ogólnokształcących w Chęcinach. Na wystawę przybyły tłumy osób chętnych obejrzenia i zakupu powstałych dzieł. Wśród znamienitych gości można było spotkać tu wiceministra infrastruktury Tadeusza Jarmuziewicza czy wicemarszałka województwa świętokrzyskiego Zdzisława Wrzałkę. Burmistrz Chęcin, Robert Jaworski, z dumą oprowadzał swych vipów po przestronnej, kolorowej galerii.

Tegoroczne idee i cele pleneru zostały w pełni zrealizowane dzięki sprawnej organizacji, życzliwości i pomocy wielu osób przyjaznych TPSP. Zaliczyć do nich należy wyżej wymienionego burmistrza Chęcin, panią dyrektor Gminnego Ośrodka Kultury, Izabelę Budę oraz dyrektora szkoły, w której zakwaterowano malarzy, Marka Pełkę.

Dla organizatorów pleneru wielką satysfakcją było usłyszeć podczas wernisażu budujące słowa na temat roli TPSP. W dobie komercji, pieniądza, konsumpcji i ciągłego pośpiechu, mówiono, że dobrze jeśli istnieje taka organizacja, która potrafi skupić wrażliwych ludzi mogących realizować swe marzenia, zamiłowania, rozwijać talenty i zdolności.

-Nie ma chyba malarza, który nie chciałby pokazać swoich dzieł światu, bo nikt nie maluje dla siebie - śmiała się wiceprezes. - A dzięki gościnności muzeum mamy sposobność takiej prezentacji. Luba Radomska namalowała polne maki, EIżbieta Festerkiewicz krajobraz przed burzą, Zuzanna Samulak, kobietę z kwiatami w oczach, a Barbara Michalska Chopina, na cześć jego urodzin.

Prezes Zyta T.rych dodała, że minęła zima, a wystawa, którą można nadal oglądać w a Muzeum Historii Kielc, i wiosna na pewno zmobilizują wszystkich do nowych dzialań artystycznych.

- Wciąż dołączają do nas kolejni mieszkańcy, możemy nie tylko wspólnie spędzać czas, ale także się zaprzyjaźniać, Najgorsza jest samotność, a my zachęcamy kielczan do wyjścia z domu i rozwijania swoich talentów. Iwona ROJEK

W tym dniu nastąpiło rozstrzygnięcie konkursu pt. „Godność człowieka” ogłoszonego przez Katolickie Stowarzyszenie Civitas Chrystiana. Było to zarazem spotkanie noworoczne.
Gości przywitał i mowę wstępną wygłosił Prezes Civitas Chrystiana – Pan Zdzisław Antolski.

Jury, w skład którego wchodzili:
1. Zdzisław Antolski
2. Anna Błachucka
3. Daniela Kowalska
4. Marta Czerwiak
ogłosiło laureatów konkursu i przyznało następujące nagrody ( lista sporządzona wg kolejności utworów):

1. Godło „Stąporków” - poezja I miejsce
2. .............................................. ...........................
3. Konrad Solek – poezja II miejsce
4. Zyta Trych – proza II miejsce
5. Władysława Szproch – poezja II miejsce
6. Władysława Szproch – proza III miejsce
7. Zofia Korzeńska – poezja II miejsce
8. Elżbieta Gacek – poezja II miejsce
9. Celina Ślefarska – poezja II miejsce
10. Amelia Sołtysiak – poezja III miejsce
11. .........................................
12. Wanda Robak – poezja III miejsce
13. Stanisława Pawlik – poezja III miejsce
14. ............................................
15. Wanda Chatys – poezja III miejsce

W czasie wręczania nagród książkowych i dyplomów, laureaci prezentowali nagrodzone utwory. Mnie osobiście poruszył wiersz (I miejsce) Pana o pseudonimie artystycznym „Stąporków” mówiący o młodej żebraczce na ulicy. Miał w sobie to „COŚ”.
Wśród nagrodzonych znalazło się wielu członków Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych. To miłe. Spotkanie przebiegało w miłej i rodzinnej atmosferze. Klimat wieczoru podtrzymywała Pani Dorotka Putowska grając na fortepianie i śpiewając kolędy.

Laureatom Gratulujemy.


Relacje ze spotkania spisała
Celina Ślefarska

Takiej promocji jaką przygotowało Amelii Sołtysiak Chmielnickie Centrum Kultury niejeden wielki pisarz mógłby pozazdrościć.
Amelia Sołtysiak napisała książkę o swoim dzieciństwie i młodości w Chmielniku. Prowadzi nas śladami swojego szczęśliwego dzieciństwa przez chmielnickie zaułki i podwórka, poznaje nas ze swoimi polskimi i żydowskimi koleżankami, dawnymi Chmielniczankami.
Przed laty Chmielnik „ To nie małe, ciche, senne miasteczko, Tu było gwarno... W sklepach pachniało cynamonem i wanilią, naftą i solonymi śledziami z beczek. A z przysklepowej kuchni rozchodził się specyficzny zapach zasmażki na gęsim smalcu i oleju...”
Wszystkie te smaki i zapachy zapisane są jak w osobistym pamiętniku, którego drugą częścią jest wspomnienie mrocznych lat okupacji.

Urok podwórka

Przy pięknie zastawionych stołach Sali konferencyjnej chmielnickiego ośrodka kultury zasiadło przy kawie i ciastkach kilkadziesiąt osób. Wśród zaproszonych były koleżanki Amelii Sołtysiak, która z Chmielnika wyjechała w 1946r.
-To dla Chmielnika książka bardzo ważna. To piękna narracja z dużym ładunkiem emocjonalnym- mówił prowadzący spotkanie promocyjne prof. Stanisław Żak, honorowy obywatel Chmielnika. Podkreślał klimat dawnego miasta, w którym razem wychowywały się dzieci polski i żydowskie, a życie toczyło się z dawna wytyczonym rytmem.
- Nie wiem tylko, czy autorka nie naraziła się eksponując wychowanie podwórkowe – zażartował profesor, podkreślając ciepło i serdeczność tych wspomnień.

Na pajęczej sieci

Dr Janusz Wróblewski, opiekun koła literackiego Uniwersytetu III Wieku, którego Amelia Sołtysiak jest członkiem, zaznaczył że nie można napisać takiej książki nie kochając swojego miasta i świata, który już odszedł.
- Autorka postarała się by historia i dawny świat został, jak sama napisała, uchwycony pajęczą siecią i przetrwał dla przyszłych pokoleń – podkreślił dr Wróblewski.
- To dla nas, miasta i jego mieszkańców niezwykle cenna informacja, nie tylko dlatego, że odnajdujemy tu znane miejsca i znanych ludzi, z których wielu jeszcze żyje, bądź żyją ich potomkowie. Ważne jest to, że pani Amelia uczy nas , że nie trzeba się wyrzekać korzeni, wstydzić, że pochodzi się z małego miasta. Ona nam pokazuje, że można kochać swoją małą ojczyznę, żyjąc w innym mieście, czy innym kraju – mówił burmistrz Chmielnika Jarosław Zatorski, wręczając autorce w imieniu miasta wielki bukiet kwiatów.

Przekaz dla młodych

Amelia Sołtysiak otrzymała mnóstwo gratulacji od koleżanek z TPSP, Chmielnickiego Stowarzyszenia Kulturalnego, Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Morawickiej. Wzruszona dziękowała burmistrzowi i mieszkańcom za serdeczne przyjęcie w Chmielniku. Każdej ze szkół gminy przekazała po 10 egzemplarzy swojej książki na nagrody dla uczniów, którzy interesują się historią swojej małej ojczyzny.
- Ta książka wprowadza każdego w klimat własnego dzieciństwa, dawnych zapachów, smaków, wydarzeń i pozwala inaczej spojrzeć na takie miejsca jak Chmielnik, małe miasteczko i własne podwórko. Każdy z nas ma takie miejsce. Tam też dzieją się rzeczy małe i duże, ale dla nas samych najważniejsze. Takie książki są potrzebne – powiedział uczestniczący w promocji artysta malarz Marek Wawro.

(fragment wiersza „Uliczny wypadek” z książki Z. Trych „Zdarzyło się w K.”)

Tymi słowami można najkrócej opisać sercowe kłopoty. Kto je przeżył wie jak trudny jest każdy oddech, jak cenny jest haust powietrza, którego nie może pomieścić zbyt wąskie gardło, jak cenna jest nadzieja w ledwie drgającym impulsie monitora..... Każdemu z nas może się to przydarzyć. Będziemy mieli szczęście jeśli w odpowiednim momencie, czasie i miejscu trafimy pod kompetentną opiekę.
Niedziela 10 lutego 2002 roku była dla Pana Wiesława Anioła i jego najbliższych czarnym dniem. Z powodu sercowych kłopotów znalazł się na „Erce” i wylądował obok Pani Zyty Trych ze zbuntowanym sercem Wrażliwa poetka, wnikliwa obserwatorka mimo słabego jeszcze zdrowia, swoje obserwacje na tym życiodajnym oddziale przelała na papier. Pan Anioł, przypadkowy bohater wierszy Pani Zyty nawet nie przypuszczał, że ten dzień będzie wspominał tak miło...Pracując w Dziale Inwentaryzacji „Ruch” O/Świętokrzyski nie myślał, że akurat ten epizod przyniesie mu rozgłos i popularność (wiersz „Anioł” był drukowany również w miesięczniku „Radostowa” w raz z recenzją tej książki).
Na oddziale kardiologii, jak w wierszach określa autorka „trwa przerób chorych”. Liczba pacjentów jest przerażająco duża w stosunku do sprzętu i personelu, a każda minuta zwłoki zmniejsza szansę na przeżycie. Wśród tej masy anonimowych, ledwo dychających twarzy Pani Zyta dostrzegała właśnie Jego. Dlaczego...możemy się domyślać. Może to niebiańskie nazwisko i ironiczne skojarzenie, że Anioł również może mieć sercowe kłopoty i cierpieć w sposób ludzki. A może ten stan krytyczny i pełna poświęcenia walka o jego życie, i ten radosny orszak Aniołów sunących korytarzem do niego... To piękny obraz, inspirujący naszą wyobraźnię.
Pani Zyta Trych (Prezes TPSP w Kielcach, znana i ceniona pisarka, poetka kielecka ) w swoim ostatnim tomiku pt. „Zdarzyło się w K.” opisała historie bohaterów, których przypadkowo spotkała na swoich ścieżkach. Nie są to koniecznie znane osobistości, ale zwykli, czasem pokrzywdzeni przez los ludzie. Autorka właśnie w nich dostrzega piękno, stawia za wzór, chce przybliżyć czytelnikowi.
13 listopada 2007 r. miała miejsce promocja tomiku, w którym miał szczęście zaistnieć Wiesław Anioł jako podmiot liryczny. Zarówno udział w biesiadzie jak i lektura tej jakże sympatycznej książki zaparły dech, przyśpieszyły bicie serca, wycisnęły łzę, miło wzruszyły Pana Wiesia.
&To o mnie” – podnosi wzrok znad książki i wskazuje wiersz wzruszony...
Jak widać sercowe kłopoty miewają pomyślne finały i nie zawsze kojarzą nam się źle...Chociaż historia Pana Wiesława Anioła jest godna pozazdroszczenia, to jednak wystrzegajmy się kłopotów sercowych, nie zawsze sąsiadem jest poeta....nie zawsze szczęście przechadza się obok.

Celina Ślefarska z Sekcji Marketingu, koleżanka Pana Wiesława Anioła a zarazem poetka zrzeszona w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Kielcach .

Anioł

Za białą zasłonką
Troszeczkę dalej ode mnie
Leży na sali, chory pan Anioł
On musi być bardzo chory
Bo ciągle przy nim
Narady robią doktorzy i coś
Nowego zalecają. Kiedy pan Anioł
Po zabiegach odzyskuje przytomność
To zaraz do niego suną kolejno
Aniołowie...jego rodzina, jego znajomi
A jest ich całe mnóstwo
Jedni przychodzą, drudzy wychodzą
I każdy coś z sobą przynosi
...Tak sobie myślę, że nawet w niebie
temu Aniołowi nie będzie lepiej.

Kielce, niedziela 10.02.2002 r. Oddział Kardiologiczny w Kielcach (zdjęcia...)

"Coś mnie pędzi, coś mnie gna,
patrzę w przeszłość w czasie dnia,
a nocami się wymykam,
tam gdzie myśl nieba dotyka.
Jestem zmienna jak grzbiet fali,
biały żagiel błyska z dali,
to się chowa, to umyka,
nad nim wiatr muślinem drga.
Nie patrz w przeszłość -- życie trwa."

Ewa Żelazny-Machura ukończona konserwację zabytków architektury na
Uniwersytecie im. M. Kopernika w Toruniu. Pracuje przy renowacjach
zabytków w Polsce, Czechach i Niemczech. Posiada duże doświadczenie
zawodowe. Wyspecjalizowała się w renowacjach zabytkowych fasad.

artykuł który ukazał się w Gazecie Gorzowskiej po wystawie w Galerii Klubu Myśli Twórczej "Lamus"(zdjęcia)

Najwcześniejszy wiersz w dorobku Zofii Korzeńskiej, drukowany, w pierwszym jej tomiku poetyckim, „Dwa brzegi czasu”, wiersz „Puszczańscy przodkowie”, nosi datę roku 1955 (został poprawiony ponad czterdzieści lat później).
Znamienne to – początkująca wtedy poetka jakby odniosła się w nim do ideologii narodowej, do motywów Gołubiewa i Bunscha, z czasów Polski pierwszych Piastów, i konstatowała zanika-nie, niszczenie pierwotności słowiańskiej na naszych ziemiach, tu ściśle: na obszarze dawnej Puszczy Sandomierskiej. Pisze w tym wierszu poetka, że puszcza wytrzebiona, gleby skażone – i to chyba nie tylko w sensie dosłownym, gdyż Korzeńska kończy długą na ten temat kwestię tak: „Ja krzyknę: Hej! Hej! Ratować mą puszczę!!” – co przypomina timbrem zawołania nie tylko Gołubiewa i Bunscha, ale i Żeromskiego, najbardziej z „Puszczy Jodłowej”.
Zaiste – to nie pozór czy ewenement, że Korzeńska wyrastała z ducha narodowego i była mu posłuszna. Tak naprawdę zaczęła wydawać bardzo obszerne tomiki z wierszami już w naszym wieku, XXI, i wydała ich cztery, zresztą już w okresie późnym swego życia, gdy sama autorka określa się mianem starej (a starości swej bardzo nie lubi), lecz zawarła tu także świadectwo ca-łego, bogatego życia, tyle doświadczenia i przemyśleń, tak obszerny materiał skojarzeń i zakres kulturowy odwołań, że warto – ze wszech miar – poświęcić uwagę jej poezji. Warto, bo tę sztukę traktuje autorka nie tylko w kategoriach osobistych, ale i społecznych, i w ogóle służebnych. W wierszu „Co jest poezja” pisze: „Poezja to dzieciństwo trzepoczące w smudze czasu / jak motyl zawieszony na promyku / Poezja to pomost między ludźmi / to pokłon przed Stwórcą Wszechświata i Człowieka”. Poezja rodzi się z fluidów i bodźców dzieciństwa – i w kontekście tego przeświadczenia odczytać można jej zadania. W wierszu „Co jest dzieciństwo” autorka pisze bowiem: „Dzieciństwo to zaklęta w tobie / tęsknota do piękna i dobra.” Dzieciństwo to także pragnienie świętości, zauroczenie ziemią rodzinną i pragnienie wiary. Nic dziwnego, że praw-dziwe credo tej twórczości wyrasta dopiero ze słów autorki: „Dzieciństwo to czysta poezja”.
O poezji Korzeńskiej na wysokich diapazonach pisali Zdzisław Antolski, Antoni Dąbrowski, Zdzisław Łączkowski, biorą ją zresztą jednostronnie, od strony społecznej. Dużo było w tym racji, bo twórczość ta wyrastała z odzewu na otaczającą rzeczywistość.
W tych dawnych jej wierszach widać jak na dłoni, że autorka z demaskacją i krytyką odnosi się do przywar narodowych: przekupstwa, pychy, braku godności, pijaństwa, wygodnictwa. Za-trzymuje uwagę, wytykając zło społeczne: karierowiczostwo, kult pieniądza, wszechwładne pa-nowanie techniki (to chyba przesada ż tym sybarytyzmem!). Ostrze polemiczne i krytyczne do-tyka deptania miłości, odrzucania nadziei, nieposzanowania wiary. Dość tego. Ta poezja wygląda na utylitarną, podrzędną wobec zasad, haseł, programów, może więc to nie jest prawdziwa po-ezja? Otóż nie. Tylko jej duch – nie tylko z początku narodowy – tak bardzo bierze się ze służby ludziom, jak u wspomnianego Żeromskiego (a autorka też jest Kielczanką), że realia i dyslek-tyzm tej poezji wydają się „niepoetyckie”.
Podobne akcenty wybłyskują częściowo i z tomiku drugiego, „Pozbierać rozrzucone,, chwile” (2004), a ciekawsza opinia o zbieżnej lub bliskiej z pierwszym tonacji wyszła spod pióra autora wstępu do tego tomiku Antoniego Dąbrowskiego: „tomik kończy się – niczym twórczość Żeromskiego – wiatrem d Bałtyku. Nieustanny taniec żywiołów: wiatru, piasku i wody rodzą nową refleksje i fascynacje naturą. Odgłosy i zachowania tej majestatycznej przyrody są kojące, podczas gdy te, wymyślone przez człowieka potęgują informacyjny szum, chaos w eterze i w ludzkiej duszy”. A przecież ta poezja zdąża w swoim rozwoju do formy jak najbardziej poetyckiej, abstrakcyjnej, ogólnej, gdzie aż nadto mieści się operacja na pojęciach.
W czwartym tomie wierszy Korzeńskiej, „Idąc przez Niniwę”, występuje już nadmiar rozwa-żań ogólnych i filozofowania, co charakterystyczne – wciąż opartych na pretekście konkretu i realiów. Takim zawsze punktem wyjścia do uogólnień jest obserwacja, widok, druga osoba, a najczęściej – wspomnienie i zagłębienie się we własne; „ja”. To o sobie pisze poetka w wierszu „Mój statek” tymi słowy: „Mój statek dopływa do redy / i będzie ufnie czekał / na wprowadzenie do portu.” Mowa tu, oczywiście, metaforycznie o „widnokresie” życia, o perspektywie „odpły-nięcia na drugi brzeg.” Zastanawia się przy tym dość często poetka w ogóle nad człowieczeństwem i ludzkością. W wierszu „Miłość i sprawiedliwość” pisze, ze miłość „jest największa / bo jest Miłosierna”. A kim lub czym my jesteśmy? Raczej pyłem, bo musimy ukorzyć się przed potęgą Bożej miłości i drżeć, choćby stając ufnie przed sprawiedliwością. Przymierza nas autor-ka z Istotą Najwyższą, która ludzi stworzyła, zatem te rozważania nabierają charakteru bardziej metafizycznego i religijnego niż antropologicznego, co jako postawa nie wszystkim, zwłaszcza ateuszom, się podoba.
Jak uważa się, poezja powstała ze zdziwienia, w każdym razie na pewno dało ono impuls twórczości Korzeńskiej. Poetka w wierszu „Jest się czemu dziwić” potwierdza to domniemanie, a na dodatek dochodzi jakby granicy swej przenikliwości i chęci zgłębienia istoty rzeczy tam, gdzie poznanie zawodzi, a odpowiedzi okazują się niewystarczające, czasem błędne. Ten kres ontologiczny, poznawczy tak Korzeńska wyraża: „Nic nie wiem, naprawdę... / Mnie też czas za-skakuje i ta jego nagłość (...) ; Mogę tylko zapisać tę swoją niewiedzę i tenże niepokój”. Czyli sokratesowskie dojście do punktu świadomości „wiem, że nic nie wiem” może być tylko pożyw-ką – z przystankami po drodze – do objawienia poetyckiego, do snucia myśli i dywagacji o świe-cie.
Cywilizacja rozwija się ze sporu natury z kulturą, wiedzą o tym filozofowie, i ten problem jest ciekawie postawiony u Zofii Korzeńskiej. W dwóch jej tomikach środkowego okresu twórczości – „Musi być sens przecież” i „Pozbierać rozrzucone chwile” – poetka określa swoją prowenien-cję, bliskości kulturowe, podczas gdy zwłaszcza w pierwszym tomiku – jak było spostrzeżone – punktem wyjścia był świat otaczający, krajobraz, widok i doznanie intuicyjne własnego „ja”. Natomiast kultura to dla Korzeńskiej wyraz tego jej pierwotnego kontaktu z naturą. To nie tylko wyraz, ale i uogólnienie, i metafora. Dość powiedzieć, że poetka, terminując na „puszczańskich motywach”, wychodząc od nich, wybiera odpowiadającą jej kulturę, porusza się swobodnie po jej jak najdalszych rejonach, interpretuje ją w sobie właściwy sposób.
Krąg kulturowy roztacza się tu począwszy od Biblii, od opisu stworzenia świata i motywów Hioba, Sodomy i Gomory, po (ciągle w sferze kultury chrześcijańskiej) ostatnie dni posługi życia Papieża Jana Pawła II. W sferze literatury zaczyna się od odwołań do Jana z Czarnolasu, przez Franciszka Wężyka, po Leopolda Staffa i Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego (100-tną roczni-cę jego urodzin), a nawet dalej – po poetów żyjących. Kultura jest dla autorki pożywką („Tyś mnie uczył, Poeto, głosy świata widzieć / i barwy jego przebogate słyszeć”, zwraca się do Staffa), jest idealnym odzwierciedleniem potrzeb duchowych człowieka, jest nicią porozumienia pokoleń. Do zakresu kultury należą także miejsca geograficzne: Kielce, Solec Zdrój, Mazury, Bałtyk. Te miejsca mogły powstać, rozwinąć się i przejść do świadomości, nie tylko indywidual-nej, dzięki pracy rąk i umysłu człowieka, a więc są wytworami cywilizacji.
W wierszach Zofii Korzeńskiej znać nie tyle wpływy, ile raczej ustosunkowanie się do wielu problemów znanych z kultury kręgu śródziemnomorskiego, sztuki, literatury. Autorka przetwarza i usadawia się wobec znanych z przeszłości faktów, reinterpretuje je, daje im nowe naświetlenie (na przykład opisom starotestamentowym). Z poetów sięga i na swój sposób przetwarza twór-czość poetów wspominanych, a także Stephena Levina, Jerzego Pietrkiewicza i innych. Ciekawy jest wiersz poetki „Droga”, który przypomina wiersz pod tym samym tytułem Pietrkiewicza, z tym, że rozszerza znaczenie słowa tytułowego o drogę jako „tory kolejowe”, wędrówkę uczniów do Emaus, do domu Ojca, a kończy perspektywą „dreptania w miejscu”, gdy tymczasem Pietr-kiewicz patrzył na odcinek „trasy” bardziej filozoficznie. Jest więc Korzeńska poetką natury – może nie tak intensywnie jak choćby Gołubiew, i poetką kultury, przy czym ta kultura, przy-najmniej aprobowana przez autorkę, ma charakter wybitnie chrześcijański. Tu dodać należy, że stworzyła poetka dużą ilość wierszy o Papieżu-Polaku, oddając mu nie tylko hołd, ale i zgłębiając jego naukę, wobec czego można powiedzieć, że Korzeńska jak mało kto oddaje krajobraz współ-czesnej Polski, z wnętrzem poetów, rodaków, ludzi-symboli, a przy tym tkwiąc głęboko w kon-krecie i rzeczywistości nieomal sprawdzalnej.
To wszystko, co zostało powiedziane, odnosi się do motywów, problemów i zakresu treścio-wego utworów poetki. Godne zwrócenia uwagi jest jednak także jej stylistyka, środki przekazu, sposoby komunikowania się za pomocą języka metafory. Sama autorka tak o tym do mnie napisała: „Lubię poezję typu Kawafisa, dość surową, taką trochę niekiedy «na co dzień», w której na pierwsze miejsce wybija się myśl. Na formę też jestem uczulona, ale według mnie myśl ma pierwszeństwo. Dlatego zachwyt budzi we mnie poezja Karola Wojtyły, który jest dla mnie mi-strzem niedościgłym. Prostota i głębia. Poza tym zachwycam się «Księgą Psalmów»” i to ona była chyba dla mnie impulsem do tego, żeby pisać wiersze. Chcąc nie chcąc, często wpadam w podobny ton. I nawet rytm. Bo ja na ogół nie stosuję rymów (b. rzadko), ale jest u mnie jakiś rytm fraz wersowych. Tak mi łatwiej wyrażać to, co myślę i czuję”. Nikt lepiej nie powiedziałby o formie twórczości Korzeńskiej jak ona sama.

Stanisław Stanik

Drukowane w: „Myśl Polska” nr 15-16 – 22-29 kwietnia 2007

Jury w składzie:
1. Zdzisław Antolski
2. Barbara Błachucka
3. Daniela Kowalska
4. Krystyna Łukasik

Przyznało następujące nagrody:
1. Zofia Korzeńska I miejsce
2. Celina Ślefarska II miejsce
3. Władysława Szprych III miejsce
4. Agnieszka Zięba-Zarzycka III miejsce
5. Wanda Robak III miejsce
6. Halina Michalska wyróżnienie
7. Małgorzata Spychaj wyróżnienie
8. Mira Kąta – Michalska wyróżnienie
9. Konrad Solek wyróżnienie
10. Wanda Kośmider – Chatys wyróżnienie
11. Wanda Śliwińska wyróżnienie

Szczególne uznanie należy się uczennicom, które nadesłały bardzo oryginalne w treści wiersze i również otrzymały wyróżnienia.
Spotkanie upłynęło w miłej i przyjaznej atmosferze.

Celina Ślefarska

W dniu 5 lutego 2008 w Civitas Christiana miało miejsce rozstrzygnięcie V konkursu na wiersz i pastorałkę zorganizowanego przez TPSP w Kielcach.

Jury w składzie:

1. Przewodniczący – dr Janusz Wróblewski
2. Członek – mgr Romuald Bielenia - członek ZLP O/Kielce
3. Członek – mgr Maria Salus – sekretarz TPSP w Kielcach
przyznało następujące nagrody:

1. Elżbieta Gacek – I miejsce w kategorii pastorałka
2. Józef Jarosiński – II miejsce w kategorii kolęda
3. Stanisława Pawlik – III miejsce w kategorii wiersz
4. Władysława Szproch – wyróżnienie w kategorii wiersz
5. Celina Ślefarska – wyróżnienie w kategorii wiersz

Spotkanie przebiegało w bardzo przyjaznej atmosferze. Dodatkowym i bardzo cennym walorem były świątki twórców ludowych licznie zgromadzone w świetlicy Civitas Christiana. Klimat świąt zagościł znowu w naszych sercach dzięki mgr Dorocie Putowskiej, grającej na fortepianie kolędy. W trakcie spotkania prowadzonego w sposób jak zwykle mistrzowski przez mgr Zytę Trych – prezesa TPSP w Kielcach, dr Janusz Wróblewski wygłosił wykład na temat redagowania pism.

Bardzo, wiele osób zaangażowało się w przygotowanie jubileuszu, koncert prowadziła Magdalena Porwet, rzecznik straży pożarnej, na scenie pojawił się prof. Szymon Kawalla, Ewa Robak, dyrygująca chórem, był stylista Bogumił Wtorkiewicz, akordeonista Piotr Tomala, Karolina Kępczyk pięknie recytująca wiersze i najbardziej aktywni członkowie towarzystwa. Ci ostatni: prezes Zyta Trych, Zuzanna Samulak, Maria Salus, Celina Ślefarska, Elżbieta Gacek, Mieczysław Nowak, Julian Bartosik, Mieczysław Sowiński, Amelia Sołtysiak, Danuta Kowalska otrzymali życzenia od władz i ludzi doceniających ich pracę. Nastrój podczas tego spotkania był niezwykły, wiele osób nie ukrywało swego wzruszenia. Nagrodzeni przyznali, że odkąd działają w towarzystwie ich życie odmieniło się, nie wysiadują już bezczynnie w domu, tylko tworzą i rozwijają się. Wiesław Kot, opiekun staszowskich literatów, wyrecytował z okazji jubileuszu dowcipny wiersz.
- Bardzo cenne jest to, że w czasach kiedy większość osób myśli tylko o sobie, członkowie kieleckiego towarzystwa wydobywają z ludzi diamenty, przekonują, że każdy ma jakiś talent, pomagają przygnębionym emerytom wyjść z marazmu i uwierzyć, że mają coś do zaoferowania światu - mówiła Beata Kamińska, kierownik referatu kultury w Urzędzie Miasta Kielcach. - Mój dziadek był aktywnym członkiem towarzystwa i bardzo wiele mu zawdzięczał.
Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych zrzesza poetów, pisarzy, malarzy, rzeźbiarzy, którzy w swoich środowiskach propagują sztukę i zarażają miłością do niej.
­ Współtworzycie życie artystyczne w regionie i za to wam chwała - podkreślił wicewojewoda Piotr Żołądek. - A przecież prawda, dobro i piękno, a nie pieniądze, to największe wartości w życiu.

„ Nasz statek nazywa się Santa Maria i płynie w wietrze Ducha Świętego, który wieje kędy chce, a my jesteśmy tego zdziwionymi świadkami.
Coraz nas więcej na pokładzie, a nie toniemy! Pokarmu, jakim jest dla nas Jezus, nie brakuje! Uśmiechu i humoru też nie!
Wyglądamy uważnie tych, co w szalupach i wpław gubią się za naszymi burtami. Najwięcej dziwi się Piotr, stojący za sterem: przesiadł się z małej łodzi na wielki Chrystusowy statek!
Już się nie boi, bo uwierzył w Boga!
Załoga liczy 686 marynarzy – tych z 19 połowu wciągnęliśmy na pokład 36.
W ładowniach jest teraz 6.225 ryb, jak wierszy, które mają być pokarmem naszej wiary, którą niebawem wszyscy zamienimy na pewność...”

Marian Stanisław Hermaszewski

W XIX tomie niniejszego almanachu mieli okazję znaleźć się ludzie ze środowiska twórców kieleckich:
1. Romuald Bielenda – ZLP O/Kielce
2. Zofia Korzeńska – TPSP Kielce
3. Celina Ślefarska – TPSP Kielce

Osoby zainteresowane publikacją wierszy o tematyce sakralnej w kolejnych wydaniach książki „A Duch wieje kędy chce” mogą skontaktować się z Panem Marianem Hermaszewskim telefonicznie( polecam kontakt telefoniczny przed wysłaniem wierszy celem poznania warunków publikacji) –
Telefon - 081-52-64-228
lub wysłać swoje wiersze na adres:
Marian Hermaszewski
Ul. Tatarkowa 12/33
20-541 Lublin