Okrutny los nie pozwolił
Polskiemu prezydentowie powiedzieć
Ani slowa z tego, co przygotował
Ku pokrzepieniu serc do zebranych
Na uroczystościach w Katyniu.
Za to okrutny los
Kazał mu złożyć na tej ziemi życie
Swoje i współorędowników
Jak wiązankę kwiatów pod pomnikiem.
Jak więc można było
Utulić żal tych, co czekali.
Teraz ten słowny przekaz
Podają sobie ludzie z rąk do rąk.
Jako nie wypowiedziane orędzie
I dyskutują.
Bo po latach milczenia
Na ten temat wolno już mówić.

10.04.2010

Matko Boska Katyńska
Przytulająca nieszczęsną
Przestrzeloną czaszkę
Zabrali Twoją ikonę w podróż
Tragiczną, byś utuliła żal żywych
I smutną ciszę poległych
W katyńskim lesie.
Chcieli, byś orędowniczką pokoju była
Dla tych, co na skażonej ziemi legli.
A tak się stało, że Cię nagle
Ze sobą do nieba zabrali
Na obcowanie świętych.

10.04.2010

Moc korzeni

Trwogi łza

Z ramion Ojczyzny
wzlatuje niebo
Narodu Kwiat.
Na obcej ziemi,
miejscu przeklętym
z hukiem opada,
kryje Go mgła.

Zdziwione oczy jeszcze nie wierzą,
ale pęcznieje już trwogi łza.
Znów Polska Krew
karmi Katyński Las.

12.04.2010

Ilekroć wzbije się w niebo samolot
ziemi kiwając skrzydłami
tyle razy wspominać będę
lot z 10 kwietnia 2010 roku
Warszawa – Katyń.

On się nie da zapomnieć! Wszyscy zginęli!
Przez dwa tygodnie samolot specjalny
na Okęciu wypluwał trumny
rozpaczą pojąc do granic bólu:
Jedna!
Jedna!
Trzydzieści!
Trzydzieści trzy!
Dwadzieścia jeden!
Nareszcie wszyscy.

Ten widok trumien i karawanów
falą płynących po kraju,
ci ludzie smutni z bólem na twarzy:
na lotnisku, przy drogach,
w kościołach, na cmentarzach
i przy telewizorach...
Ten obraz Polski Bolesnej
zaciął się niczym płyta.
Żałoba trwa... czas pogrzebów.
W pajęczynie wątpliwości
rodzą się nowe pytania...

Ilekroć ujrzę samolot
przecinający horyzont nieba,
tyle razy westchnę do Boga:
prowadź bezpiecznie, rodzina czeka.


Janaszów 23.04.2010 r.

Fontanna pyłu wulkanicznego
niesiona wiatrem
sunie ku Polsce.
Świat się zatrzymał
i patrzy w niebo.
Plany, terminy
pokrył gruz niemożności.

W obliczu zagrożenia
sumienie każe pytać:

Dokąd pędzisz człowieku?
Polska płacze.
Zatrzymaj się i pomyśl,
czy ktoś po tobie nie roni łzy ?

Dokąd pędzisz człowieku?
Ktoś znowu płacze.
Pośpieszysz na ratunek
czy miniesz obojętnie ?

Fontannę popiołu wypluwa islandzka ziemia
i śle Europie.
Pochylcie głowy
czas skruchy nadszedł
Już czas by stać się wreszcie Człowiekiem.

16.04.2010 r.

Panie, czy nie doświadczasz nas zbyt mocno
lawiną zasypując znaków?
Czy wyschło źródło cierpliwości
i gniew Twój sięgnął szczytu ?
Jak mam rozumieć smutek
kwitnący ołowianą łzą
i scenariusz dnia straszniejszy od wczoraj ?
Nie chcę zamykać oczu,
by potem nie żałować,
że drugi raz nie zdarzy się.

Panie, mych pytań rośnie lista,
bo mnie ślepcowi wróciłeś wzrok.
Popiołem Środy Popielcowej
Kolejny dałeś mi znak.

16.04.2010 r.

Niebo Warszawy spowite kirem
wstrzymało oddech
w zadumie czeka
Jej powrotu.

Z tej podróży powraca sama
samolot niebo tnie.
To nie krople deszczu
ale łzy
spłynęły z naszych serc.

Zabiły dzwony,
kwiatów spadł deszcz.
Orszak żałobny sunie stolicą.
Ten raz ostatni idzie przez miasto.
Patrzę na trumnę,
pochylam głowę
przeprosić chcę…

13.04.2010 r.

Stolica deszczem spływa
a żółtokremowe tulipany
chylą głowę
przed Tobą, która tyle razy
ale dopiero DZIŚ
z należną czcią wkraczasz
do Pałacu Prezydenckiego.

13.04.2010 r.

Krople brudu zastygły na twarzy,
bruzdy batów przecinają ciało.
Miał się uśmiechać i być trendy.
Był człowiekiem!
A to za mało.

Z łoskotem pęka linia życia.
Płoną świece, płyną łzy,
białe plamy piękną kartą.
Hymn pochwalny nie ma końca,
opływa miodem.
Zaczyna mdlić!

16.04.2010 r.

Kwiaty deszczem spadają na trumny...
Ten marsz jest aktem ostatnim.
Serce ściśnięte do granic bólu
Tyle powiedzieć chce.

Łzy w oczach rodzą się same,
za gardło ściska ból.
Tych za życia unurzanych błotem
Drogą Królewską na Wawel
Wiedzie sam Kardynał Dziwisz.

Ten marsz jest ostatni.
Tym poniżanym przez Rodaków
pokłonił się świat.
Będą się kłaniać pokolenia.

16.04.2010 r.

Nie wołano Zarazków !
Kiedy z dworca za chlebem
trwał exodus rodaków.

Nie krzyczano Rubików !
Kiedy psalmy biblijne
ożyły w słowach,
siłą muzyki wzleciały w niebo,
wpłynęły falą do serc.
Nazwano Kielce - Gosiewem!
Płacąc pogardą za wynik wyborów
i próbę wyjścia z cienia.
W ogrodzie Twoich przydomków
echo niech niesie tę wieść.

29.10.2007 r.

NOKTURN
OFIAROM SMOLEŃSKIEJ KATASTROFY

W ten ostatni poranek
mgła zasłoniła oczy słońca.
Drzewa ramionami
rozłożystych gałęzi
były bezradne wobec przeznaczenia.

W wiosennych gałęziach
katyńskiego lasu
powiew historii pamięci.
Cichą modlitwą szeleszczą liście
ofiarom tamtej i tej śmierci.

Symfonia leningradzka Szostakowicza
i nokturny Chopina
bukietami nut
składają hołd
tragicznym losom
ludzkiego istnienia.

W promieniach słońca
iskrzą złote kopuły cerkiew
a śpiew Zygmunta dzwonu
jak stepowy wiatr
biało-czerwonymi dźwiękami
oplata serca obu narodów.

Ciepło objęć
na ziemi tragicznej
wyrośnie winnicą
odrodzonej przyjaźni.

Smoleńskie kwietniowe kwiaty
pachną nadzieją lepszej historii.

To nie tak miało być.

Kwiaty złożone
Na katyńskie groby
Miały światu pokazać
Że istnieli
A my pamiętamy
O swoich bohaterach.

Ich krew nie wsiąkła daremnie
W smoleńską ziemię.

Opłakiwać mieliśmy tych
Którzy zginęli dawno temu
A przyszło pochylić głowy
Nad współczesnymi.

Braćmi, żonami, mężami,
Przyjaciółmi.

Świat się dowiedział
O pomordowanych w Katyniu
Polskich oficerach.
Drogo musieliśmy
Zapłacić za tę prawdę.

I znów zapłakała
Nad swoimi dziećmi
Zraniona Ojczyzna

To nie tak miało być...

16.04.10

Jak grom z jasnego nieba
poraził mą Ojczyznę
spadający samolot
z elitą na pokładzie

Helena Kowaluk

Golgoto...Golgoto Katyńska

W Jerozolimie Jezus
na śmierć niewinnie skazany
dźwigał na Golgotę krzyż
Przenajświętszą krew przelaną
gładzi ludzkie winy

Tragedia pod Smoleńskiem

Rankiem dziesiątego kwietnia
dwutysięcznego dziesiątego roku
pod Smoleńskiem straszna
tragedia się rozegrała.

Katastrofa polskiego samolotu.
Dziewięćdziesiąt sześć istnień
ludzkich, ziemia Katyńska
ponownie Polsce zabrała.

Zamarli wszyscy z bólu i trwogi.
Polska stanęła na dróg rozstaju.
Zginął Prezydent, Jego Małżonka
i większość elity kraju.

Zapalone znicze i stosy kwiatów.
Trudno łez płynących powstrzymać.
Tylko w sercu wciąż kołacze się pytanie.
Boże! Czy mało Ci jeszcze było Katynia?

11.04.2010 r.

Chciało niebo, by rana
zbrodni katyńskiej
nigdy się nie zabliźniła
i w sobotni poranek
Polskę żałobą okryła.

Może chciały prochy oficerów,
by w świecie nazwa Katyń rozbrzmiewała.
A Polska delegacja
Nie w katyńskim lesie,
Lecz przed tronem bożym klęczała.
Miłosierdzia Ojczyźnie wypraszała
i „Jeszcze Polska nie zginęła”
w niebiesiach śpiewała.

Cześć ich pamięci

Rozpięte skrzydła
Wzniosły się w niebios obłoki
Unosząc największą wartość
Życie człowieka

Dlaczego hydro drapieżna
Jak meteoryt spadłaś
Niszcząc istnienia ludzkie
Tak dla nas cenne

Gdy rany wciąż świeże
Po tamtych
Ktorych kat sowiecki
Zabijał strzałem w tył głowy?

I znów sztandar biało-czerwony
Powiewa z kirem żałobnym.

Cześć Ich pamięci.


15.04.2010r